اینجا آدم ها ی دور و برم هرگر من را نمیبینند. انگار نامریی ام. ساعت روی دیوار اما به من میخندد. تصویر زندگی من شبیه خواب آدم های مالیخولیایی شده. کسی چه میدانست سی و چند ساله میشوم بین آدم هایی که گاهی اینقدر نزدیکند که آدم وحشت میکند و گاهی انقدر دور که آدم بیشتر وحشت میکند.

---

مسابقه نمیخوابم. چشم هایم را که میبندم انگار چهارصد چهل و چهار اسب دارند در یک زمین مسابقه در چهارصد و چهل و چهار ردیف نزدیک به هم میدوند. رقابت نفس گیر است هر لحظه میترسم پاهای چندتایشان در هم گره بخورد و دومینو وار هرچه اسب هست روی هم بیفتند. آنقدر تصویر ها سریع در حرکتند که مغزم درد میگیرد.کنترل

عین تخم مرغ غلطان میمانم. غلط میخورم یه سمت سنگین تر و بعد انگار میفهمم که دارم حالم به هم میخورد دست می اندازم و سمت سبک تر را میگیرم و این وضع مضحک دینداری من در دو سال گذاشته بوده.

---

. I'm trying hard to find real freedom

.This never can happen except I lose every hope that I have.

نشستم چند ساعت تمام گریه کردم. حرف که زیاد بود. اما نزدم. همان جویده جویده های پخته و این یعنی سقف انتظارات من همینقدر کوتاه بود.

---

دلم برای داشتنت گرم است. طولانی ترین راه دنیا هم که باشد ساربان که تو باشی زود و خوش میگذرد.

خیلی فکر کردم به جلد چرمی قرمز آن دفتر در ۱۷ سالگی. از شهرستان کوچکی آمده بودم با دردهای بزرگی در دلم. آن همه راه آمده بودم سر دیت. با میم نامی که با دوست دخترش ر آمده بود. خیلی خنده دار و مضحک نه؟ نه. شما از ما اوایل دهه ی شصتی ها چه میدانید مثلا که حالا به داستان عاشقی مان بخندید؟ توی دفتر پر از ع

خب منی که میبینید به وجود یک نجات دهنده معتقدم. بین خودمان بماند خیلی هم دوستش دارم و بارها حسش کرده ام.